when walking through the ancient woods my eyes can see and follow forms of branches leaves and upper roots beneath the ground it’s merely known by being told we have understood more roots are there to bear the storms and more are needed for bearing fruits but now we stand here on our own we ate the fruits while we forgot how all is part of the eternal knot

kirstenzwijnen

Mijn schilderijen tonen op een realistische, minutieuze en gedetailleerde wijze diverse voorwerpen uit de natuur. Vaak als eenvoudig stilleven, maar ook in combinatie met landschapselementen, bijvoorbeeld een rotspartij of kale vlakte. Binnen het bescheiden formaat dat ik kies voor mijn werken wil ik de grootsheid van het kleine tonen. Het onderweg gevonden vermolmde stronkje hout krijgt tegen de context van een doorwaaide wolkenlucht het statuur van een reusachtig berggebied. Een schelp, veertje, stukje steen: de meest alledaagse objecten zijn wezenlijk en bevatten een wereld aan schoonheid in zich. Als beeldend kunstenaar heb ik de mogelijkheid die wereld voor het voetlicht te brengen. Door de voorwerpen met volledige concentratie en nauwlettende aandacht te bestuderen kan ik de rijkdom in vorm, kleur en structuur vastleggen in verf. Zo bevestig ik mijn bestaan binnen het verstrijken van de tijd, de continue stroom van gaan en komen, groei en verval. Alle verschijningsvormen van die eeuwig veranderende natuur (materie, mensen, dieren), tonen in wezen de aard van mijzelf. Ik herken mijzelf in een gezicht, tegelijk ook in een schedel. De horizon geeft houvast, vogels vliegen en fossielen verhalen over geschiedenis. Ik streef ernaar om zonder hoogdravendheid, op een eenvoudige en ongekunstelde manier die bevrijdende gewaarwording met mijn werk in beeld te brengen. Door middel van mijn schilderijen kan ik als het ware een eerbetoon uitspreken over de sublimiteit van leven en dood.

Vrijheid op het randje Op de grens van land en wad voel ik mij heel klein én groot tegelijk. De onmetelijke ruimte maakt je nederig, wat ben je nou eigenlijk voor een nietig. wezentje zo midden in het oneindige. Een stipje op de vlakte. Een fractie in de eeuwigheid. Helemaal niets eigenlijk. Oftewel, waar maak je je druk om? In het natuurgebied Noard Fryslân Bútendyks kom ik altijd direct tot rust, kom ik tot mezelf. Alle dagelijkse hoofdzaken blijken enkel gepieker in de marge te zijn. Dé hoofdzaak is namelijk dat je leeft! En dat je je bovendien bewust bent van het feit dat je leeft. O prachtige planeet met heel je verscheidenheid, wat een voorrecht dat ik naar je mag kijken, dat ik je schoonheid mag zien en zelfs alle onvolkomenheden uiteindelijk zou kunnen begrijpen. Het is zo fijn om naar de lucht te staren, de wolken vormen een landschap op zich met dieptes, stuwingen en stromingen. Aan de horizon strekt Ameland zich boven de zeespiegel uit. En je weet dat daarachter alleen maar water is. Buitendijks sta je, samen met de paarden van de Bildtpollen, op het laatste stukje aarde. Het einde van de wereld, het begin van de vrijheid. Een heerlijke ervaring.